Z
historii przewodnictwa tatrzańskiego
| | |
 | |
LATA
MIĘDZYWOJENNE (1918-1939)
Po wojennej zawierusze kiedy to znaczna czę¶ć przewodników
rozproszyła się po ¶wiecie lub zakończyła przewodnick± karierę,
odnow± i reorganizacj± przewodnictwa tatrzańskiego zajęła się
Sekcja Turystyczna Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, a od 1922
roku reaktywowana Komisja do Spraw Przewodnictwa . W jej skład powołano
dwóch przewodników: Stanisława G±sienicę Byrcyna i Jędrzeja
Marusarza Jarz±bka oraz tak znanych ludzi gór jak: Tadeusz Zwoliński,
Wiktor Henryk Paryski, Józef Oppenheim i Wiktor Ostrowski. W tymże
1922 roku uprawnienia do prowadzenia wycieczek posiadało 25
przewodników (w tym sze¶ciu członków TOPR i czterech umiej±cych
jeĽdzić na nartach), do 1939 roku liczba ta nie uległa zmianie. W
1935 roku opiekę nad przewodnictwem tatrzańskim przej±ł Klub
Wysokogórski PTT.
Po stronie słowackiej przewodnictwo zostało zrzeszone w ramach
powołanej przez "Klub Ceskoslovenskich Turistu"
organizacji pod nazw± "Sbor Tatranskich Horskich Vodcov"
(w 1935 roku po płd. stronie Tatr było 14 przewodników).
Z przewodnickich ciekawostek okresu międzywojennego warto
przypomnieć, że w 1937 roku pierwszym przewodnikiem nie góralem,
tak zwanym "przewodnikiem gentelmenem" został ceper,
wybitny taternik - Stanisław Motyka.
Do najwybitniejszych przewodników okresu międzywojennego należeli
min.:Jan G±sienica Daniel, Bartłomiej Obrochta, Stanisław G±sienica
Byrcyn, Jędrzej Marusarz Jarz±bek (ojciec i syn), Józef G±sienica
Tomków, Jakub Wawrytko starszy, Wojciech G±sienica Juhas oraz
wspomniany wyżej Stanisław Motyka - najlepszy w¶ród przewodników
taternik.
|
|  |
